Berichten
Wetenswaardigheden
Gewone verhalen

Hoofdmenu

Immigratie Hoofdpagina
Immigraties in Suriname Emancipatiewet
Javaanse immigratie Onderzoek
Komst Javanen in Suriname Achtergronden
Artikelen Javaanse immigratie Downloads
Laatste der immigranten Een interview
Koloniale administratie Lijst van schepen
Tijdlijn Herdenking en Viering...
Visie BanyuMili Herdenking en Viering...

Suriname Hoofdpagina
Republiek Suriname
Wapen en vlag
Nationaal volkslied
Talen van Suriname
Tijdlijn Historische gebeurtenissen
Toerisme in Suriname
Suriname op Google Maps

Taal Hoofdpagina
Javaans van Indonesië en Suriname
Javaans van Suriname Geschiedenis
Javaans van Suriname Klanksysteem
Javaans van Suriname Dagelijks gebruik
Javaans van Indonesië Geschiedenis
Javaans van Indonesië Klanksysteem
Javaans van Indonesië Dagelijks gebruik
Woordenlijst Javaans-Nederlands
Woordenlijst Nederlands-Javaans

Cultuur Hoofdpagina
Feest Vereende krachten en saamhorigheid
Huisvlijt Javaanse gebruiksvoorwerpen
Huwelijk Ceremonies en gebruiken
Huwelijk Ceremonies en betekenissen
Huwelijk Nebus kembar mayang
Kalender De Javaanse tijdrekening
Kejawèn Traditionele geloofsovertuiging
Kunst Moderne Kunst
Mysticisme Het innerlijke geloof
Slametan Levenscyclus en hoogtijdagen

Muziek Hoofdpagina
Gamelan Unicum in het Caribisch gebied
Pop Jawa De muziek op de Javaanse radio
Terbangan Van religieus naar populair

Theater Hoofdpagina
Dans Taal der bewegingen
Jaran képang Rituele dans
Ludrug Volkstoneel met zang en dans
Tayub Danspartij met dansvrouwen
Wayang Het Javaanse schimmenspel
Wayang Wayangvormen en repertoire
Wayang Opstelling poppen bij voorstelling
Wayang Wayangvoorstelling en Semar
Wayang Gebruikte termen

Boeken Hoofdpagina
Woordenboek Javaans van Suriname
Boekbeschrijvingen KITLV
Nog meer boeken
Ana-Ku Ngalimoen Gast

Archieven Hoofdpagina
Historische Database Suriname
Database Javaanse immigranten
Nationaal archief Suriname
Nationaal archief Nederland
Universiteit Leiden
KITLV Leiden
Meer archieven en informatiebronnen

BanyuMili Hoofdpagina
Waarom BanyuMili
 De webmaster
Bakkie... Reijnsdorp
Internaat Taman Putro
Interview Rotterdams Dagblad
Sana Budaya Paramaribo
Terug naar Bakkie
Overdenkingen
Basa Jawa Pagina in het Javaans
Bahasa Indonesia Pagina in het Indonesisch

Ngatidja Zweers-Padji

Ik ben geboren op 28 maart 1964 te Moengo uit een gezin van 9 kinderen, ik ben de zesde. Ik hou van lezen, schrijven en naar muziek luisteren. Ik ben een heel rustig type, was bekend in de familie als “bangerik”. Ik bezocht eerst de EBG-school, woonde op Berdnarddorp te Moengo, daarna stapte ik over op de Islamitische school, omdat wij (het gezin) naar Santen verhuisde, een plaats waar bijna alleen Javanen wonen. Thuis werd niet echt Javaans gesproken, meer Surinaams en Nederlands en dan bedoel ik kinderen onderling. Met ouders werd er heel weinig gesproken, omdat zij een baan hadden, dus geen tijd voor ons hadden. Vader was kaum van de plaatselijke moskee (gezicht naar het westen). Ouders spraken wel Javaans tot elkaar, maar tot de kinderen werd er heel weinig gesproken. Van de enkele Javaanse woorden, die ik ken heb ik uit gesprekken van ouders en anderen opgevangen. Het aanleren van de Javaanse taal moest vanzelf komen. Het ging heel moeizaam, omdat ouderen meer diep Javaans spraken, wat voor ons moeilijk te volgen was en uiteindelijk wij geen interesse toonden. Het Islamitische geloof is voor mijn vader heel belangrijk. Hij hield aan de regels, zoals het vasten bijvoorbeeld. Ondanks hij van de met het gezicht naar de  westerse richting was, gingen wij naar een Islamitische school, met het gezicht naar het oosten. Voor hem was het belangrijk, dat wij ook het Islamitische godsdienst leerden kennen. Maar wij hoefden echt niet strikt houden aan de regels, als wij maar diep in ons hart in Allah geloven en het juiste pad kiezen om door het leven te gaan. Eerlijk en oprecht.

Lezen deed ik vanaf mijn 12e jaar. Ik begon met mammies, zij die het kennen, ik stapte daarna over naar tienerboeken. Ik begon later van alles te lezen. Bouquets reeks verslond ik als zo heb je me niet, maximaal 3 boeken per dag. Ging pas om 2 uur in de ochtend naar bed. Vandaar dat ik ook op mijn twaalfde jaar moest brillen, de enige in het gezin met slechte ogen. Ik werd lid van CCS, begon echte romans te lezen en mijn droom was ooit een eigen roman te schrijven, maar dat het over mijn eigen levensverhaal zou gaan, heb ik niet kunnen voorzien.

Het schrijven kwam, doordat mijn vader vertelde dat zijn tweelingbroer in Indonesië woonde, hij ging samen met zijn pleegouders terug. Hij vertelde over zijn broer, liet mij een foto zien hoe hij eruit zag. Op de foto zag ik twee jongemannen, die op elkaar leken, ik voelde het verlangen van mijn vader om zijn broer weer te mogen zien, want het was jaren geleden, dat ze vertrokken. Op dat moment uitte ik een wens, dat mijn taak zou zijn de wens van mijn vader te vervullen, hem naar Indonesië te brengen, maar helaas voordat ik al dat geld bij elkaar schrapte, kwam hij te overlijden. Terwijl hij zo sprak over zijn broer vroeg ik hem het adres, hij graaide in een enveloppe en gaf mij een stukje papier en las een meisjesnaam “Haryani Ngalimin”, mijn vader heette Ngalimoen. Die namen waren zowel voornaam als geslachtsnaam. Dus de familie van mijn vader heette Ngalimoen en van zijn broer Ngalimin. Ik beloofde mijn vader de familie te schrijven en daar ik mondjesmaat Javaans sprak en de familie in Indonesië geen drupje Nederlands, moest ik het maar in het Engels doen. Ik was 13 en zat op de eerste Mulo, voor het eerst Engels geleerd. Nou, dat was mijn eerste brief, liefst in het Engels, met een woordenboek naast mij. Het begin van mijn schrijven. Ik had de smaak te pakken en zocht naar correspondenten, in Suriname, Nederland, Engeland, toen ik ook Spaans leerde ging er brieven naar Venezuela en over de hele wereld. Schrijven was makkelijker dan praten, 7 tot 10 blz. A4- formaat naar een persoon was normaal.

Van de MULO, ging ik naar de Handelschool te Paramaribo. Na twee jaar Handelschool, secretariële-richting, kreeg ik een baan op de Centrale Bank van Suriname (18 jaar oud). Begonnen als typiste op de Secretariele-afdeling, werd na een jaar over geplaatst naar de afdeling Kassierderij als baliemedewerkster, daarna sorteerster. Deed aan zelfstudie, schreef zich in voor de buitenlandse cursus Nederlandse Instituut Bankbedrijf en Effecten (NIBE), kreeg hiervoor 3 diploma’s van verschillende opleidingen (specialisaties). De promoties volgden achter elkaar. Van functie 3^e klasse, naar 2^e klasse, naar 1^e klasse, naar Sektiechef (30 jaar oud) van de afdeling en uiteindelijk Adjunct-Chef (31 jaar oud). Volgde daarna een managementtraining. En helaas moest ik uit eigen beweging mijn carrière op de Kassierderij van de Centrale Bank van Suriname beëindigen, vanwege ziekte (zie boek). Thans ben ik werkzaam op de afdeling Boekhouding als stafmedewerkster en intussen met een dienstperiode van 25 jaren.

Het brieven schrijven naar correspondenten werd geleidelijk stopgezet, vanwege drukke werkzaamheden en het stichten van een gezin. Zij, die voortaan mogen genieten van mijn schrijven zijn familieleden en vrienden. Zo schreef ik gedichten bij jaardagen en speciale gelegenheden. Een schrijfsel over het leven van mijn jongere broer, Ludwig Padji  werd door de familie goed ontvangen. Dit zou een basis kunnen zijn om een boek te schrijven over het leven van een jongeman, die de wil heeft om verder te studeren en zijn dromen te laten uitkomen. Ook heb ik een manuscript klaar liggen over mijn leven in Paramaribo als tiener, die voor het eerst te maken heeft met het leven van de stad en de eerste liefde. Roman en true-story zijn mijn specialiteit. Maar in mijn achterhoofd had ik altijd “dit wordt nooit wat”. Omdat je zeker moet zijn, dat je boeken worden verkocht anders heeft het geen zin. Boeken schrijven in Suriname betekent verlies lijden of onzekerheid. En dan kwam de dag, dat ik echt spontaan begon te schrijven, ik hoefde niet na te denken. Mijn vingers op het toetsenbord ging vanzelf net een machine. Een droom, die werkelijkheid wordt, een boek schrijven en publiceren. Een diepte punt in mijn leven heb ik direct (in korte tijd) kunnen omzetten in een hoogtepunt. “Elisha, mijn stil verdriet”, is meer dan een roman.

Door realistisch het leven in te gaan, geloof ik, dat je niet blijft steken in verdriet of andere negatieve effecten in je leven. Het leven gaat door, het is daarom de kunst om onverwachte gebeurtenissen op te vangen en hoe mee om te gaan. Door positief te denken geniet je van het leven.

Paramaribo, 2 augustus 2007

Home > Boeken > Ana-Ku 01 | Ana-Ku  02