Wayangan: een feest met wayang, het Javaanse schaduwspel met poppen bespeeld door een dhalang.
Tayuban: of lèdhèkan, een dansfeest met een dansvrouw, een lèdhèk als hoofdrolspeler.
Terbangan: een feest met een terbangangroep als muzikale omlijsting.
Jogèd sikep: het westerse dansen met moderne muziek, zoals pop Jawa.
Ludrugan: feest met ludrug, volkstoneel.

Een Javaans feest duurt met voor- en nabereidingen meestal een week. De avonden voor het eigenlijke feest komen familieleden, buren en kennissen bij de feestgevers. Dit wordt lèk-lèkan genoemd.

Twee adat elementen gotong royong (vereende krachten) en rukun (saamhorigheid) zijn de basis bij alle Javaanse feesten. Er wordt van alle kanten hulp geboden: réwang. Op de feestavond zelf wordt een geldelijke bijdrage geleverd: de sumbangan.

De helpers heten:
Judi, meestal een vrouw beheert het ingekochte goederen en levensmiddelen.
Sinoman, meestal mannen. Deze worden belast met logistieke en bedieningswerkzaamheden. De hoofdsinoman, de pengarep, is de eigenlijke manager.
Juru tulis, de administrateur. Hij schrijft de namen op van de geldgever en het gegeven bedrag in een boekje. Dit wordt gebruikt als indicatie voor de geldelijke bijdrage wanneer de feestgever weer uitgenodigd wordt door de geldgever.
Tukang siwer, meestal een man bij tayuban. Hij houdt toezicht op de geldemmer. Hierin wordt het geld bewaard dat op de feestavond door de geldgever wordt gegeven.
Tukang sampur, meestal een man. Zijn taak is om de gasten bij lèdhèkan die op de lijst staan voor de geldelijke bijdrage één voor één op te roepen. Hij heeft de sampur in de hand die hij dan over draagt aan degene die gaat dansen.