Contractarbeiders uit Azië

In 1862 aanvaardde het Nederlandse Parlement een wetsontwerp waarin de slavernij in de Nederlandse koloniën werd afgeschaft. De Emancipatiewet in Suriname trad in 1863 in werking. Hierdoor werden de 36.000 slaven vrije burgers. In die tijd waren er nog 200 plantages in bedrijf, merendeel suiker- en cacao-ondernemingen. Om de productie op de plantages te waarborgen werden contractarbeiders uit Azië aangetrokken.

21 juni Nederlandse immigratie
20 oktober Chinese immigratie
5 juni Hindoestaanse immigratie
9 augustus Javaanse immigratie

De Kota Gede van de Rotterdamse Lloyd gebouwd in 1928. Het laatste schip dat contractarbeiders uit Java naar Suriname bracht, de zogenaamde vrije immigranten. De drie havens op Java die toen een belangrijke rol speelden bij de migratie van Javanen waren: Tanjung Emas (Semarang), Tanjung Perak (Surabaya) en Tanjung Priok (Jakarta).

Maar eerst kwamen Nederlandse boeren in Suriname. Migratie van arme boeren van Nederland naar Suriname zag men als één van de mogelijkheden om de kolonie voor de 'ondergang' te redden. Blanke kolonisten zouden met de vestiging van kleinschalige landbouwbedrijven de economische structuur van het land kunnen verbeteren en de migratie van arme boeren zou een middenklasse van hard werkende mensen creëren. De opzet is helaas mislukt.

1845-1853 Nederlandse immigratie
1853-1879 Chinese immigratie
1873-1916 Hindoestaanse immigratie
1890-1940 Javaanse immigratie

Kampong Baroe en Tamanredjo zogenaamde Kielstra-dorpen
Als het aan gouverneur Kielstra (een oudgediende uit Indië) had gelegen, zouden er 100.000 Javanen in 10 jaar tijd zijn aangevoerd. Kielstra was van 1933 tot 1943 gouverneur van Suriname. Het plan dat gouverneur Kielstra ontvouwde, zou een rigoureuze verjavaansing van Suriname betekenen. Minister van Koloniën, Welter wilde echter niet zover gaan, en achtte ruim 1000 Javanen per jaar realiseerbaar. Volgens Kielstra zouden voor de Javanen, Indonesische landbouwdorpen (desa’s) opgezet moeten worden met scholen waar in het Javaans zou worden les gegeven. Er zijn vijf Kielstra dorpen gerealiseerd, o.a Kampong Baroe en Tamanredjo. Deze dorpen kenden een zelf(dorps)bestuur, waarvan de lurah het dorpshoofd is. De Javanen (evenals de Hindoestanen) zouden meer erkenning moeten krijgen voor hun culturele eigenheid. Ondanks hevige tegenwerking van de met Creolen gevulde Staten van Suriname, wist Kielstra door te drukken dat de tot dan gevoerde assimilatiepolitiek vaarwel werd gezegd: de Javanen (en Hindoestanen) kregen vanaf 1936 een (door Kielstra benoemde) afvaardiging in het Surinaamse parlement en een eigen huwelijks- en echtscheidingswetgeving. Door de Creolen werd deze politiek van Kielstra een verdeel- en heerspolitiek genoemd. Zij wilden in Suriname in het midden van het bed liggen en zagen hun machtspositie aangetast. Maar het Kielstra beleid om grote aantallen Javanen te laten migreren is door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog nooit verwezenlijkt.
Op 13 december 1939 arriveerden de laatste 990 Javaanse immigranten in Suriname.

Kota Gede
De Kota Gede was van de Rotterdamse Lloyd en gebouwd in 1928. Het was het laatste schip dat Javaanse immigranten uit Java naar Suriname bracht. Deze zogenaamde vrije immigranten. kwamen op 13 december 1939 in Suriname aan. Het laatste schip dat Javaanse contractarbeiders naar Suriname bracht, was de Simaloer III in juli 1929.

Havens Java
Drie havens op Java speelden een belangrijke rol bij de geschiedenis van de Javaanse Surinamers: Tanjung Emas  van Semarang, Tanjung Perak van Surabaya en Tanjung Priok van Jakarta. Hiervandaan werden de Javaanse contractarbeiders naar Suriname getransporteerd.