|
|
|
|
BOEKBESCHRIJVINGEN KITLV |
|
●
Literatuur
Hoofdpagina |
|
|
|
|
|
|
|
|
Boeken verkrijgbaar bij het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde (KITLV) in Leiden |
|
|
|
|
Ik heb Suriname altijd liefgehad
Salikan Hardjo
(1910-1993) wijdde zijn hele leven aan de belangenbehartiging van zijn
mensen, de Surinaamse Javanen. Hij werd geboren op Java en groeide sinds
1920 in Suriname op als zoon van Javaanse contractarbeiders. In de jaren
dertig schreef hij onder het pseudoniem Bok Sark felle artikelen tegen
het koloniale bestuur en de wijze waarop Javaanse contractarbeiders in
Suriname werden behandeld.
De rechten van inheemse volken en
marrons in Suriname
De rechten van
inheemse volken en marrons in Suriname is een uniek boek waarin de
rechten en de positie van inheemse volken en marrons in Suriname
systematisch in kaart worden gebracht en geanalyseerd. De auteurs tonen
dat bestaande en veel geciteerde opvattingen dat inheemsen en marrons
geen rechten hebben, onderbouwing missen en verouderd of discriminerend
zijn.
De kleur van mijn eiland Op de drie
Nederlands-Caraïbische eilanden, Aruba, Bonaire en Curaçao, wordt een
eigen creoolse taal gesproken, het Papiamentu (of Papiamento). Sinds de
jaren rond de afschaffing van de slavernij, in 1863, worden ook de
eerste teksten in deze taal gepubliceerd. Daartoe behoren verhalen,
romans, gedichten, essays, pamfletten, liederen, dialogen en
toneelteksten, die met weidse uitleg als ‘literatuur' werden of worden
aangeduid. Hierin staat centraal hoe de bewoners van de eilanden naar
zichzelf, elkaar, hun belaste verleden en naar buitenstaanders uit de
westerse wereld keken en kijken.
Op zoek naar de
stilte
Hoe zichtbaar zijn de
sporen van het Nederlandse slavernijverleden? Zijn er nog verborgen
verwijzingen die aan onze vluchtige waarneming ontsnappen? Vier
onderzoekers gingen daarnaar op zoek. Ze doorzochten niet alleen de
collecties van erfgoedinstellingen te Amsterdam en Middelburg, maar
richtten zich ook op minder traditionele vindplaatsen.
Libanezen in Suriname In Suriname is de voortdurende trek van mensen over de wereld – vrijwillig en gedwongen – zeer zichtbaar. De wortels van zijn boom die nu bijna een half miljoen bladeren telt, reiken tot in vrijwel alle continenten. Een kleine wortel ligt in Libanon waarvandaan telkens mensen emigreren. Libanezen zijn ‘overal'.
Libanezen in Suriname
is een boek over migratie, integratie en identiteit. Het geeft een
historisch en actueel beeld van de trek naar en de positie van de
Libanezen in Suriname.
Laatste gouverneur, eerste president
Te middernacht van 24
op 25 november 1975 eindigde de ambtsperiode van Johan Ferrier als
gouverneur van Suriname, toen nog deel van het Koninkrijk der
Nederlanden. De volgende ochtend werd hij beëdigd als eerste president
van de onafhankelijke Republiek Suriname . Daarmee belichaamt hij een
continuïteit tussen kolonialisme en dekolonisatie die uniek is in de
wereld. In dit boek vertelt Ferrier over zijn leven en loopbaan als
onderwijzer, padvinder, voetballer, vakbondsman, volksvertegenwoordiger,
pedagoog, minister-president, raadadviseur, directeur van een
mijnbouwmaatschappij, gouverneur, president en onbezoldigd burger in
Nederland . Zijn leven stelde hij in dienst van een geordend, burgerlijk
en welvarend Suriname.
Arnold Borret Arnold Borret (1848-1888) vertrok in mei 1878 naar Suriname . Hij was 29 jaar, jurist en had een aanstelling als griffier van het Hof van Justitie in Paramaribo op zak. Al spoedig werd hij rechter en later ook lid van de Koloniale Staten. In 1882 gaf hij al zijn hoge functies op om toe te treden tot de orde der redemptoristen. Ook hier klom hij snel op in de hiërarchie. Hij werd priester en later provicaris. In 1888 maakte de tyfus een einde aan zijn leven. Borret was een gedreven tekenaar en schilder. Hij legde zijn indrukken van Suriname vast in een album.
Deze publicatie laat
zien hoe Borret tegen Suriname aankeek, een land dat hem, zoals hij zelf
schreef, voor zijn vertrek geheel onbekend was. |
|
|
