www.javanenvansuriname.info

HOME SECONDHOME NIEUWS BASA JAWA BAHASA INDONESIA MULTIMEDIA WEBMASTER SITEMAP
 

 

BanyuMili Is Mijn Verhaal...
Een eerbetoon aan de Javaanse contractarbeiders in Suriname

senjata nuklir = kernwapen

 

 HOME
SECONDHOME
WEBMASTER
BASA JAWA
BAHASA INDONESIA
MULTIMEDIA
LIVESTREAM
GUESTBOOK
SITEMAP
WEBMASTER
INTERVIEW ROTTERDAMS DAGBLAD

WEBMASTER
De webmaster... Leer hem kennen
Javaanse jongen uit Bakkie
Inburgering in Nederland
Mijn geboortedorp Bakkie
Wayang en Semar op Bakkie
Internaat Taman Putra
Interview Rotterdams Dagblad
Muzikale herinneringen
Sana Budaya Paramaribo
Javaanse taal op de radio
Overdenkingen en mijmeringen
Terug naar Bakkie
Tijdlijn

 

 

 

 

'Dat intense gevoel dat ik had, is niet meer'

 

Interview Rotterdams Dagblad van 31 december 1999... Op de drempel van de eeuwwisseling 1900 naar 2000

Het antwoord op de vraag over mijn ervaringen in de afgelopen jaren en mijn kijk op de wereld in de toekomst tijdens een interview door een journalist van het Rotterdams Dagblad in een gezellig Rotterdams etablissement op de drempel van de eeuwwisseling 1900 naar 2000. Dit is de volledige weergave zoals het in de krant heeft gestaan.

Het eerste wat Reinier Kromopawiro dacht, toen hij in november 1968 op Schiphol arriveerde, was: "oh jee, wat doe ik hier". De overgang was groot. Enkele uren daarvoor zat de 18-jarige Javaan nog in het tropische Paramaribo. Nederland was die dag grijs, grauw en koud. "Maar na een paar dagen dacht ik: ik zit hier toch goed". Een baan had de jonge Surinamer snel gevonden. Wonen deed hij de eerste maanden bij een kennis. Daarna ging hij op kamers.

Kromopawiro, die nu in Capelle aan den IJssel woont, kwam niet naar Nederland om economische motieven. Dat was ook niet nodig, vertelt hij. "Want toen ik vertrok, was Suriname één van de welvarendste landen van Zuid-Amerika. Nee, het avontuur trok. Ik wilde de wereld verkennen," geeft hij als reden voor zijn migratie. Voor Kromopawiro, die zijn hele leven tussen Javaanse Surinamers had doorgebracht, was het in het begin wel even wennen in Nederland. "Het eerste jaar kwam ik hier geen één Javaan tegen. Ik voelde me net een buitenaards wezen die hier op vakantie was." Onprettige ervaringen heeft hij echter nooit gehad. Het contact met de Nederlanders ging van begin af aan goed. Door mijn collega’s bij Rijkswaterstaat werd hij goed opgevangen. Ook werd hij al snel deejay bij een Haagse jongerensociëteit. "Ik werd omarmd door mijn nieuwe wereld." Problemen vanwege zijn huidskleur had Kromopawiro nooit. Wel liep hij ‘incidenteel’ tegen de gebruikelijke vooroordelen aan. "Maar echt gediscrimineerd, nee. Wat dat betreft ben ik een gelukkig mens."

De Nederlandse samenleving is in veel opzichten veranderd, aldus de Surinamer. "Het is allemaal wat massaler en individualistischer. De manier waarop jongeren uitgaan bijvoorbeeld, maar ook de woningbouw en het aantal auto’s. Vroeger was het hier rustig en voelde ik me lid van de samenleving. Nu ervaar ik dat niet meer zo. Dat intense gevoel dat ik had, heb ik niet meer. Wij zijn allemaal alleen komen te staan, het is onpersoonlijker."

"Nederland is wat wereldser geworden, met veel bevolkingsgroepen op een klein oppervlakte. De gemeenschap is internationaler. Voor mij is dat positief, omat ik altijd de wereld wil verkennen. Nu hoef ik niet meer te reizen om iets te weten te komen over Marokko, maar kan ik gewoon aan mijn Marokkaanse vriend vragen in Amsterdam. Als ik een optreden uit Eritrea wil zien, ga ik naar het Dunya festival." Natuurlijk is tussen de verschillende groeperingen wel wat wrijving. Maar volgens hem komt dat vooral, omdat mensen elkaar nog niet goed kennen. Dat zal in de toekomst wel veranderen, denkt hij. Hij maakt zich daar in ieder geval geen zorgen over. Ook het toenemend geweld op straat lijkt hem niet veel zorgen te baren. Volgens Kromopawiro is dat het logisch gevolg van de steeds individualistische en de ‘massale’ maatschappij. "Agressie heeft altijd bestaan. Misschien is het toegenomen, omdat de bevolking is toegenomen. En door de individualisering is de sociale controle afgenomen." Verder speelt volgens hem mee dat alles wat gebeurt uitgebreid in de media komt. "Vroeger was de nieuwsvoorziening beperkt tot de krant een beetje televisie. Nu zijn er zoveel soorten media, dus denk ik ook dat het een beetje gevoelsmatig is."

In de loop der jaren is zijn contact met andere Javaanse Surinamers in Nederland aanzienlijk toegenomen. Als vrijwilliger bij een Rotterdamse welzijnsorganisatie zet hij zich al jaren actief in voor deze groep. "Binnen die grote wereld, heb ik toch weer een eigen persoonlijke wereldje gecreëerd. De warmte die ik vroeger had, mis ik. Maar er is een andere warmte voor teruggekomen. De warmte van thuis."

 
DIASPORA  SURINAME  IMMIGRATIE  TAAL  CULTUUR  THEATER  MUZIEK  LITERATUUR  ARCHIEF
HOME  SECONDHOME  NIEUWS   BASA JAWA   BAHASA INDONESIA   MULTIMEIDA  WEBMASTER   SITEMAP